Vekansie (01)

Omdat wij het vroeger niet breed hadden beperkten de vakanties zich tot De Bikkels, De Clarinet en De Aarlese Heikant. Onze buren van nummer vier in de Brahmsstraat gingen toen al met de auto naar het verre Spanje. We hebben het over de jaren zestig toen de shampoo die niet in de ogen prikte nog uitgevonden moest worden. 

We stookten kolen in de wintermaanden en op alle huizen met een televisietoestel stond, naast een schoorsteen, een antenne op het dak. Wanneer de buren gebronsd weer thuis kwamen was het altijd feest. Want, ze hadden souvenirs bij. Ik herinner me nog een heel groot affiche met daarop een stierenvechter en in grote letters mijn naam en die van Manuel Benites El Cordobes. Het affiche heeft jarenlang mijn slaapkamermuur gesierd. 

Een ander jaar kreeg ik een miniatuurpistool, zoals je dat wel in oude piratenfilms ziet. Dat pistooltje, ongeveer een centimeter of drie groot heb ik nog ergens liggen, want ik weet zeker dat ik het niet heb weggegooid. Ik vond de vakanties van toen vooral saai. Er was weinig te beleven, want iedereen leek weg. Ik keek door mijn slaapkamerraam en zag een lege straat. Geen spelend kind te bekennen. Alsof ik verlaten was door iedereen. 

Natuurlijk moet ik toch enige activiteiten ontplooid hebben, maar deze waren blijkbaar zo onbenullig dat ze zich niet vastgezet hebben in mijn geheugen. Later werd het wat beter. De eerste serieuze vakantie, ik was 18, was met een aantal vrienden naar Domburg. Vakantiewerk bij Goossens Kiep verschafte voldoende kapitaal om de verre expeditie te ondernemen. 

Het werd een onvergetelijke vakantie waar ik nog steeds met veel genoegen aan terugdenk. Ik sloot Domburg in mijn hart en ben er nog menigmaal naar teruggekeerd. Café Domburg was onze stamkroeg. Er stond rode Libanon op de krijtlijst van de bar op de eerste verdieping, maar we dronken alleen bier en de muziek die werd gedraaid was zwaar in orde. 

Ik hoorde er Doctor, Doctor van UFO voor het eerst en dat nummer heeft me nooit meer verlaten. Nog steeds als ik Doctor, Doctor hoor sta ik weer met mijn vrienden van toen in café Domburg, drink ik bier en luister naar de muziek die me nog steeds op een prettige wijze achtervolgt. 

Na het indrinken bij café Domburg togen we per luxe taxi (Chrevrolet) naar de legendarische uitgaansgelegenheid De Hooizolder in Westkapelle. Maar daarover volgende week meer.