Plakke manneke!

Een paar weken terug keek ik op een woensdagavond de samenvatting van een wielerwedstrijd. De korte versie ja; overdag heb ik wel iets beters te doen en nee, er was alweer niks zinnigs op al die ‘fantastische’ zenders die verstopt zitten in mijn afstandsbediening. In dit geval was het de Ronde van Brugge, een heerlijke Vlaamse kuitenbijter van het ergste soort. 

Tot mijn verbazing zag ik halverwege de koers gestaakt worden voor een ‘demonstrant’ die doende was zichzelf aan het wegdek te lijmen. Ik ga me dan dingen afvragen. Hoeft die gast niet te werken of heeft zijn patron hem zomaar een dag verlof gegeven met de woorden ‘kleef uzelf maar eens lekker aan de bitumen vent’ (ik neem gemakshalve aan dat het een Belg was). 

Hoe dan ook; alle tijd om niet te werken blijkbaar, een uitkering dan? Nou zijn die niet vet, zeker in België niet, dus wie betaalt die lijm dan? Ik kocht laatst zo’n pietepeuterig flesje en dat kostte gewoon een godsvermogen. Ik zie het wel voor me trouwens; zo’n deeltijds-wereldverbeteraar die ’s morgens van huis gaat met een linnen tasje met zijn tubetje lijm en een boterhamzakje vol idealen, een thermoskan brandnetelsoep, drie mandarijnen en een flinke stapel boterhammen met pindakaas. Je weet maar nooit hoe lang zoiets gaat duren nietwaar? 

In de weken vooraf heeft hij de lijm uitgetest en inmiddels zit de asbak vast aan de keukentafel, een krant permanent aan zijn kat (die daar verrassend kalm onder blijft) en zijn linkeroor onwrikbaar aan de oorschelp van een koptelefoon. De avond tevoren heeft hij het parcours bestudeert en dat smalle weggetje gekozen dat zéker op de route ligt. Je wilt niet dat je daar muurvast zit en je de karavaan een paar honderd meter verder voorbij ziet flitsen toch? Dan zit je daar niet alleen mooi voor Jan met de korte achternaam, maar zie dan nog maar eens los te komen. De rest van de wereld laat je daar dan grinnikend zitten. 

Tenminste, dat zouden u en ik in ieder geval wel doen denk ik. Maar goed; op de plaats des onheil zoekt hij een hondenpoepvrij stuk uit en lijmt beide handen rotsvast aan het asfalt. Om er dan achter te komen dat hij niet bij zijn boterhammen kan en vergeten is vooraf een sanitaire stop te maken. De rest kunt u invullen denk ik; de koers wordt stilgelegd, hij wordt ‘zachtzinnig’ losgemaakt, de renners vervolgen morrend hun weg en Jan en alleman spreekt er schande van. En onze hemelbestormer? Hij gaat tevreden naar huis; na alweer een meer dan formidabele bijdrage aan een véél betere wereld. Het ga u bijzonder en mij ook.