Proost!

In tijden van polarisatie is het goed te herdenken. Twee minuten stilte in acht nemen en nadenken in wat voor een gezegende positie wij verkeren. Want, anders dan wat menigeen wil doen voorkomen, boffen we enorm dat we in Nederland leven. Twee minuten ook om te denken aan wie wij het te danken hebben dat we al ruim 80 jaar in vrijheid verkeren. 

Tijd ook om je ernstig zorgen te maken over de scherven die in Loosdrecht en IJsselstein onlangs vielen. Ook tijd, voor mij, om te besluiten hierover niet meer te zeggen dan wat ik in bovenstaande regels heb gedaan. Ik zit niet te wachten op bedenkelijke fanmail. Want, weet je? Polarisatie, ik heb het daar mee wel gehad. Laten we de donkere wolken opzij schuiven en een stralende toekomst ruimte geven. Maar, eerst wil ik de Deurnese gedecoreerden van harte feliciteren met hun Koninklijke onderscheiding. 

Drie van hen ken ik persoonlijk. Dat geeft het nog extra cachet. Nee, ik ga niet zeggen welke drie dit zijn; ik ben ginne verraaijer… Wat ik u ook niet wil onthouden is dat de asperges nu helemaal op geur zijn. Altijd weer een prettige constatering die me met blijdschap vervult. Ik vind de lente, mede daarom, het mooiste jaargetijde. 

De natuur is wakker geworden na een periode van verval en somberte en alles wordt weer nieuw. De terrassen zitten overvol en iedereen heeft een stralende glimlach op het gezicht. Het bruine goed kan de kast in om plaats te maken voor luchtige en fleurige ensembles. Het geluid van proostende mensen doet onze pittoreske Markt klinken als een kalm kabbelende zee van verdraagzaamheid. Tafeltjes worden aangeschoven, stoelen bij gezet; er is plaats voor iedereen. Er hangt een sfeer van ontwapenende vrolijkheid, een onvoorwaardelijk vertrouwen dat alles goed komt. Daarom heb ik de lente in mijn hart gesloten. 

Het wil niet zeggen dat ik een hekel heb aan de zomer, de herfst en de winter. Ook die hebben hun charmes, maar… dan anders. De lente voelt als bevrijding. In de twee minuten stilte van afgelopen maandag vroeg ik me af hoe de lente in bezettingstijd was. Gaf ze hoop? Hoewel ik het gelukkig niet aan den lijve ondervonden heb vermoed ik dat de sprankjes hoop van elke lente de bevolking hebben gesterkt in de overtuiging dat aan die ellendige oorlog een eind zou komen. En er weer op de vrede geklonken kon worden op alle marktpleinen van de wereld. Proost!