Panoramaman

Onlangs was ik jarig. Broer kwam op bezoek, onze kinderen gaven acte de présencé en mijn vriendin was er natuurlijk ook. Sinds enige jaren vieren mijn vriendin en ik onze verjaardagen voor onze vrienden samen. Dit doen we op een moment dat het weer weinig roet in het eten kan gooien. 

Van mijn broer kreeg ik een messentrio met wetstaal. Mijn vriendin betaalde de friet. Dank je, schatje. Van onze kinderen kreeg ik een abonnement met toeters en bellen op de Donald Duck. Wat moet zo’n ouwe lul als ik met de Donald Duck? Ik zeg het u. Ik heb al eens verteld dat ik wat met taal heb. De woordspelingen, naamsverhaspelingen én de knipoog naar de actualiteit van de Nederlandse Donald Duck zijn verfrissend. 

Toen ik nog heul veul jonger was had ik ook een abonnement op de Donald Duck. Die werd destijds gebracht door de bladenman. Vroeger had ieder huishouden wel een abonnement op een radio/tv-gids, een magazine óf de Donald Duck. Niet raar dat de uitgevers van die bladen de distributie gezamenlijk uitbesteedden. 

Wanneer de bladenman kwam was het feest bij ons. We hadden ook een abonnement op de Televizier, het blad van de AVRO. Ook de Televizier verslond ik, maar de Donald Duck was favoriet. Ik tekende Donald Duck na en maakte ook eens een eigen versie van de Duckstadkrant. Waarschijnlijk is daar mijn liefde voor de krant ontstaan. 

Niet veel later deed het fenomeen leesmap zijn intrede. Ook daarin zat de Donald Duck en nog allerlei andere titels, zoals de Libelle en de Margriet. Omdat in die leesmap ook magazines als Panorama, Nieuwe Revue zaten én het softerotische Dummy lag het voor de hand dat de leesmap door ons al snel de vleesmap werd genoemd. Edoch, dit terzijde. 

Later zou ik op freelancebasis voor het Eindhovens Dagblad en het Weekblad voor Deurne werken, ben ik ceo van Wijkblad D’n Heiakker en werk mee aan De Peelstrekel. Ook deze Koolumn valt te herleiden tot de Donald Duck; je kunt dus gerust stellen dat ik schatplichtig ben aan dit Vrolijk Weekblad. 

Blij dat ik het vanaf volgende week weer van mijn deurmat mag rapen. Tot slot, nog iets: een van mijn favoriete Nederlandse bands is (The) Nits. Een band die vaak optrad in het in 1997 ter ziele gegane Deurnese jongerencentrum Den Deel. Met het nummer The Panorama Man van hun LP In The Dutch Mountains eren zij de bladenman van weleer. Ik beveel u dit nummer van harte aan.