Tja…

Wethouder is een eerzaam beroep; je staat immers onbaatzuchtig klaar voor de medemens. Verpleger ook, zult u zeggen, maar je staat niet zo vaak in de krant en de verdiensten zijn ook wat minder. Nu beweer ik niet dat Jeroen van Lierop, onze nieuwe wethouder, dat doorslaggevende argumenten vindt, maar boze stemmen fluisteren toch dat zijn plotselinge overstap naar Transparant Deurne riekt naar het Toine Manders-syndroom. 

U weet wel; de Astenaar die net zo makkelijk van partij als van ondergoed wisselde, ogenschijnlijk om zich te verzekeren van het Europese pluche. Nu heb ik zitten denken wat dan redenen kunnen zijn van deze switch naar het kamp van de aartsvijand. Is de koffie er soms beter? Mogelijk heeft hij op een debatavond koffie geproefd uit de automaat van zijn politieke tegenstanders. “Prima aroma en geen kartonnen nasmaak,” zou hij allicht hebben gedacht. 

Het is zomaar mogelijk dat hij zijn oude partij-koffie, vaak omschreven als ‘warm regenwater met lauwe teleurstelling’, niet meer kon verdragen. Of heeft zijn hond beslist misschien? Om dichter bij de burger te staan zou hij die wellicht de keuze hebben laten maken uit twee voederbakken met partijlogo’s. En toen die steeds die ene bak leeg at heeft hij mogelijk geconcludeerd dat daarmee ‘de kiezer gesproken had’. Of was hij het na jaren vloeken op zijn toenmalige tegenstander zat dat hij dagelijks zijn oude tweets moest nalezen om te controleren waar hij ook weer boos over was? 

Een mens kan maar zoveel woede produceren en de overstap zou zomaar de enige wanhopige uitweg geweest kunnen zijn. Of had hij misschien niet in de gaten met wie hij gesprekken voerde? Hij kan zomaar gedacht hebben dat het om de Technische Dienst ging en er pas op de persconferentie achter gekomen zijn dat het om een politieke partij ging. Maar ja, toen waren de bitterballen al besteld. 

Of zou het mogelijkerwijs een bewuste keuze zijn omdat hij ook eens midden op de foto wil staan? Vermoedelijk stond hij voorheen op de partijfoto’s links in het hoekje, half afgesneden naast een ficus. Bij zijn nieuwe soulmates krijgt hij natuurlijk wél een prominente plek. Of heeft een sluwe zet van die nieuwe zielsverwanten de doorslag gegeven? 

Hebben zij in de gaten gekregen dat hij van zijn voormalige partij enkel een automatische mail kreeg met “gefeliciteerd” op zijn verjaardag en stuurden zij een kaart, een slagroomtaart en een man in een berenpak die het Wilhelmus speelde op een panfluit? We gaan het zien de komende jaren. Het ga u bijzonder en mij ook.