Als u dit was; domme hork!

Op een best aangename najaarsochtend maakte ik vorige week mijn dagelijkse wandeling met mijn maat Wimke in het bos. Ik probeer regelmatig een ander bos en een andere route te kiezen zodat het joekeltje blijft denken dat hij de hele wereld aan het verkennen is. Tot mijn verbazing én ergernis lag tegen de bosrand waar ik mijn vehikel parkeerde een stapel oude autobanden. 

Mijn frustratie verbijtend liet ik ze links liggen en al kuierend bedacht ik wat voor een figuur je nou eigenlijk bent wanneer je zoiets hufterigs flikt. Gewoon een lamstraal waarschijnlijk, die zijn afvalprobleem oplost door er gewoonweg niet over na te denken. “Naar de milieustraat rijden? Twintig minuten. De banden naar het bos brengen? Ook twintig minuten, maar dan hoef ik tenminste geen Blink-pasje te zoeken. Bovendien: Ik was er toch.” 

Een onnozelaar ja, maar voor hetzelfde geld was het in dit geval gewoon een rasechte aso. Eentje die precies wist wat hij deed. Die eerst naar de banden en toen naar het bos keek en dacht: “niemand is eigenaar van de grond dus iedereen is eigenaar van mijn rotzooi.” Zo’n proleet parkeert demonstratief naast een bordje met “Verboden afval te storten” en vindt dat dan vooral betuttelend. 

Maar goed: het kan natuurlijk ook gewoon een creatieve boekhouder zijn geweest die geen afval zag maar een kostenbesparing. “Milieustraat? Daar betaal je voor.” Dat ie vervolgens een middag nodig had om stiekem door bospaadjes te rijden, rekent hij gemakshalve niet mee. Zijn theorie is eenvoudig: “geen factuur betekent gratis.” Of het was een natuurliefhebber natuurlijk. Een bijzonder geval. 

Hij houdt oprecht van de natuur. Hij kent drie soorten vogels, heeft een verrekijker en zegt dingen als: “Wat is het hier toch heerlijk rustig.” Vervolgens kiepert hij wel vier autobanden achter een berk. Maar waarschijnlijk wat het gewoon een rasechte opportunist. Die zag langs een pad een blikje liggen en dacht gelijk “daar kan nog wel wat bij.” Vier oude winterbanden later was het bos veranderd in een trieste showroom van persoonlijke wanhoop. 

Voor ieder van deze onaangepaste Tokkies geldt hetzelfde. Als ze worden betrapt, beginnen ze niet met excuses maar met een betoog. “Maar één paar banden maakt toch geen verschil?” Bovendien wilden ze de zooi eigenlijk écht naar de milieustraat brengen. Alleen ging dat vorige week niet, eergisteren regende het, gisteren hadden ze haast en vervolgens lagen ze ineens in het bos. Een tragisch ongeluk, kortom. Vooral voor het bos. Het ga u bijzonder en mij ook.