Op de barricades makkers!

Een paar weken terug stond er een paginagroot artikel in de regionale jokkebrok over een demonstratie tegen kernwapens bij vliegbasis Volkel. Ik dacht; mooi weer voor een stukje moteren, ik ga eens kijken. En inderdaad, er stonden een stuk of tien, misschien wel vijftien, zwaar bevlogen rebellen met inderhaast volgekliederde lakens. De actiebereidheid was blijkbaar niet zo groot onder de wereldverbeteraars, maar dat kan ook zijn omdat het vakantie was. 

De meesten van hen leken de pensioengerechtigde leeftijd wel bereikt te hebben maar zagen er nog steeds uit alsof Woodstock gisteren was, ze de kapper uit principiële gronden weigerden te sponsoren en de wasmachine collectief geboycot werd. Maar oké, er zijn dus nog mensen die geloven dat je de wereld verandert door met een spandoek tegen bommen en granaten voor een hek te gaan staan. 

Dat is een bewonderenswaardige vorm van optimisme, vergelijkbaar met proberen een haai vegetariër te maken door hem broccoli te voeren. De kans op succes is ongeveer gelijk. Natuurlijk mag iedereen demonstreren. Maar sommige acties hebben ongeveer hetzelfde effect als een waxinelichtje aansteken tegen een zonsverduistering. Alsof ergens een generaal uit het raam kijkt, de protestborden ziet en roept: “jongens, inpakken die atoombommen. Er staan twaalf hippies met een gitaar en een thermoskan.” 

Het lijkt verdacht veel op trekken aan een dood paard. Sterker nog, het paard is niet alleen dood, het is opgezet, neergepoot in een museum en voorzien van een bordje met: “niet meer aan trekken.” 

Mijn fantasie sloeg meteen op hol, dat overkomt mij wel vaker, en ik had al snel meer suggesties voor compleet zinloos activisme: Demonstreer tegen de zwaartekracht. Eis dat maandagen worden afgeschaft. Organiseer een sit-in tegen regen op vrije dagen. Start een petitie om muggen uitsluitend nog vrachtwagenchauffeurs te laten steken. Bezet een strand uit protest tegen eb. 

Of klaag de herfst aan wegens bladverlies. Het mooie van dit soort acties is dat ze minstens evenveel kans van slagen hebben. Misschien zelfs meer. Wie weet geeft de zwaartekracht het ooit op uit pure vermoeidheid. Dat maakt demonstreren niet waardeloos; aandacht vragen voor een onderwerp kan ooit best wel nuttig zijn. 

Maar er bestaat een verschil tussen een realistische poging iets te beïnvloeden en symboliek die vooral de deelnemers zelf het gevoel geeft dat ze geschiedenis schrijven. En dat terwijl de geschiedenis zelf niet eens haar hoofd omdraait. Het ga u bijzonder en mij ook.