Oekraïense Alla vindt haar plek in Deurne dankzij het tuinieren

DEURNE – “Van alle plekken in Nederland waar ik ben geweest, heb ik bij Deurne het beste gevoel.” Aan het woord is Alla Solovei (58), die twee jaar geleden vanwege de oorlog in Oekraïne naar Nederland kwam. Inmiddels verblijft ze in onze gemeente en voelt ze zich hier steeds meer thuis. Vooral het tuinieren in Natuurhobbypark Deurne heeft haar geholpen om contact te maken met andere inwoners.

door Henk Driessen

“Als ik aan Deurne denk, ervaar ik een ontzettende positieve energie. De mensen zijn hier erg vriendelijk”, vertelt Solovei. Een plek waar de Oekraïense zich bijzonder op haar gemak voelt, is Natuurhobbypark Deurne in de Houten Hoek. Daar werkt ze in een tuintje dat ze deelt met andere deelnemers die via LEVgroep Deurne bij het project betrokken zijn. 

Tuinieren is voor haar niet alleen een vertrouwde bezigheid, maar ook een manier om contact te maken met andere inwoners van Deurne. “In ons dorp had iedereen bij het huis wel een moestuintje. Vaak werden er aardappels geteeld. Deze kookten we in de wintertijd.”

Verbinding

De LEVgroep heeft op initiatief van Pauline van der Meer en Adila Amenchar een groot stuk grond gepacht in het natuurhobbypark. Het doel is om nieuwkomers de mogelijkheid te bieden contact te maken met Nederlandse inwoners. Door samen in de tuin te werken, ontstaan op een vanzelfsprekende manier gesprekken en contacten. 

Tijdens het tuinieren gaat het al snel over de planten, het weer of de werkzaamheden. Volgens de initiatiefnemers is het een laagdrempelige manier om elkaar te leren kennen en zo wederzijds begrip en verbinding te creëren. 

Dat merkt ook Solovei. “Mensen komen hier spontaan een praatje met mij maken en zo probeer ik me de Nederlandse taal eigen te maken. Om 10.30 uur komen ze naar mij toe en nodigen me uit om in de schaftkeet koffie te gaan drinken. Ik ga mee en dan eten we ook regelmatig een stukje taart. Heel erg gezellig!” 

De Oekraïense is vol lof over de groep. “Ik voel me volledig geaccepteerd door de mensen. Ze helpen me vaak met werkzaamheden. Ook komen ze aanzetten met plantjes en zaadjes die ik mag gebruiken voor mijn eigen tuintje.” 

Haar eigen stukje grond ligt er verzorgd bij. Frambozen groeien er, de pompoenen staan volop in bloei en het groen van de planten springt in het oog. “Ik doe alles om zo vlug mogelijk in Nederland te integreren.”

Op zoek naar werk

Solovei heeft zich de afgelopen twee jaar snel aangepast aan haar nieuwe omgeving. In Oekraïne werkte ze in een winkel waar cosmetica en parfums werden verkocht. Ook in Nederland wil ze graag aan de slag. Ze is ondernemend en hoopt zo snel mogelijk betaald werk te vinden. 

Tot die tijd doet ze vrijwilligerswerk bij Stichting ORO, waar ze het uitstekend naar haar zin heeft. Op de vraag of er in Nederland ook dingen zijn die haar minder goed bevallen, moet ze even nadenken. Veel kan ze niet bedenken. Uiteindelijk komt ze met één antwoord: “Ik vind de Nederlandse taal moeilijk.” 

Toch gaat ook dat steeds beter. Solovei bezoekt inmiddels twee keer per week het Taalcafé van de LEVgroep, waar ze samen met anderen Nederlands oefent. Ze zou graag extra begeleiding krijgen. “Ik zou graag een taalcoach hebben voor één-op-éénbegeleiding. Hiervoor zijn op dit moment te weinig vrijwilligers. Daarom sta ik op de wachtlijst.” 

Ondanks de moeilijkheden die de taal met zich meebrengt, blijft Solovei positief. Ook over het Nederlands zelf heeft ze een duidelijke mening. “Nederlands is een hele mooie taal!”