Wat er speelt

Wanneer je, zoals ik, met een fascinatie voor taal bent behept, kan het alle kanten uitschieten. Omdat ik geen rijbewijs heb, maar wel een levensgezellin die ontiegelijk graag auto rijdt, kan ik op mijn gemak tijdens de autoritten de medeweggebruikers gadeslaan. Nummerborden prikkelen mijn fantasie, maar ook sommige reclame-uitingen op vrachtwagens of borden naast de snelweg zijn een bron van vermaak. 

Voor mij. Niet alleen in de auto kom ik aan mijn trekken; ook de koppen boven krantenartikelen, sommige quotes of fotobijschriften inspireren mij. Kortom, alle tekst boeit me en houdt me aangenaam in haar greep. Mijn gedachten nemen de vrije loop. Een kleine bloemlezing; zo is er het bedrijf G. Snel BV, een transportbedrijf dat inmiddels gevestigd is in Woerden. Ik zag vrachtwagens van dat bedrijf rijden en zeg tegen mijn vriendin: Dè Gi Snel. 

Of, wanneer we naar Zuid-Frankrijk afzakken voor de zomervakantie, kan ik tot vervelens toe elke keer wanneer we een akker passeren met daarop grote balen hooi zeggen: “Hooij”, zoals postbode Siemen Sietsema uit Zaai. Toen onze kinderen klein waren en nog met ons op vakantie moesten - thuislaten was geen optie – konden ze zich behoorlijk ergeren aan mijn aandoening. Voor mij juist de aansporing nog een tandje bij te steken. 

Ook schrijf ik al vijftien jaar het woord chaos consequent als choas, omdat ik vind dat een woord voor wanorde ook zélf overhoop hoort te liggen. Ik ben, ter geruststelling, geen taalkundige of taalnazi, maar taal speelt wel altijd de hoofdrol. Zo ook op donderdag 2 januari van dit jaar. Het eerste Weekblad voor Deurne ligt op de mat. 

Nee, herstel, de eerste twee Weekbladen voor Deurne liggen op de mat. Ik heb al jaren op onze brievenbusklep een tekst geplakt met: Weekblad voor Deurne, tweemaal. Ik zag ook al eens zo’n klep met daarop de dwingende tekst: Weekblad voor Deurne, zonder reclames! In gedachten zag ik de hoofdredacteur van het Weekblad alle advertenties uitknippen, louter om deze gratis abonnee te plezieren. 

Nu we het over het eerste Weekblad van 2025 hebben: vorige week las ik daarin dat H2O – Het Tweede Orkest - de naam wordt van het jongste orkest van de Koninklijke Harmonie Deurne. Water is het element dat ons allen verbindt, zoals ook de universele taal van muziek dat doet. Bij het lezen van het artikel dook, spontaan, de titel voor deze Koolumn op.