Buntven Blues

Zoals ik vorige week al liet weten neem ik u mee naar mijn vierde klas (groep 6). We hadden een juffrouw. Juffrouw Osinga. Ik geloof dat ze maar een jaar op de Heilige Geestschool werkzaam is geweest. Juffrouw Osinga had pigmentvlekken in haar gezicht en ook op haar handen. Ze was geen Deurnese en bleek een varend bestaan te hebben gehad, waar ze zo nu en dan over vertelde. 

Haar man had iets met het onderwijs van doen. Wellicht dat dit haar inspireerde om een nieuw idee te testen. Op ons. De klas werd verdeeld in groepjes. De beste leerlingen bij elkaar, de leerlingen die wat extra aandacht nodig hadden in een ander groepje. Zo werden er in totaal vijf groepjes gevormd. Ik zat in het slonzengroepje. Wij namen het blijkbaar niet zo nauw en excelleerden in slordigheid. Of het groepjesconcept het gehaald heeft waag ik te betwijfelen. Het had toch wel iets van stigmatisering in zich, om het maar eens eufemistisch te duiden. 

Op een dag was de man van juffrouw Osinga in de klas. Zij moest ergens heen en had haar eigen vervanger geregeld. Meneer Osinga leerde ons tekenen. Op het krijtbord tekende hij – stapsgewijs - een boerderij. In perspectief. Dat is me het meest bijgebleven van dat schooljaar én dat meneer Osinga een bril met een dik zwart montuur droeg.

Maar, voorlopig, genoeg over mij.

Laten we het over iets anders hebben. Gisteren, woensdag 27 november is het gedichtenproject Gedicht van iedereen, gedicht voor iedereen ten doop gehouden. Dit gebeurde op het terrein van het Rijtven, waar het eerste gedicht werd onthuld. Marlon Tielemans vroeg ongeveer een jaar geleden inwoners van Deurne gedichten over hun dorp in te sturen. 

Het project is gerealiseerd in samenwerking met de gemeente Deurne, de LEV groep, Taalgroep Gerardushuis, VVV, centrummanagement, woonzorgcentra, onderwijs, bibliotheek, Rijtven en Leef! Deurne. Aan de oproep is goed gehoor gegeven. Meer dan honderd gedichten werden ingestuurd. 

Een jury boog zich over de inzendingen en droeg de beste gedichten voor, voor een plekje in de openbare ruimte. Vanaf nu kunt u op diverse plekken in ons pittoreske Deurne op bankjes stuiten met daarop een gedicht van een uwer dorpsgenoten. Ik nodig u van harte uit plaats te nemen op een van deze rijmplekken. En, bij hoge uitzondering, nu weer over mij. Op het bankje bij het Buntven treft u mijn gedicht aan, Buntven Blues.