Bangst

Het eerste deel van de Koolumn is niet de aanzet tot een autobiografie. Zie het als een warming-up voor de wedstrijd. Na mijn kleuterschoolperiode begon het serieuze werk: de lagere school. Er werd in die tijd flink aan de babyboom geschud. Daarom moesten er nogal wat kleuter- en basisscholen uit de grond gestampt worden. 

Mijn lagere school bevond zich aan de Pastoor Jacobsstraat; de Tijl Uilenspiegel. In 1966 werd deze in gebruik genomen en niet veel later volgde de tweede, Zonnehof, aan de Schutsboom. In de betonnen stijlen van de schoolpoorten viel te lezen in welk jaar de scholen het levenslicht zagen. Ik zat bij juffrouw van der Burgt in de eerste klas. 

Op een dag had ze verteld dat ze een nest jonge hondjes had en ik toonde interesse. Dus ‘s avonds met mijn moeder naar haar huis. Ze woonde nog bij haar ouders in een zogenaamde Maycrete-woning aan de Romeinstraat. Mijn moeder belde aan en er werd opengedaan. Lang verhaal kort: ik had het niet helemaal goed begrepen en ze hadden weliswaar een nestje, maar de hondjes waren al vergeven of iets dergelijks. Hoewel ik me dit alles nog goed kan heugen is er, wees gerust, geen sprake van een jeugdtrauma. 

Genoeg over mij

Maar, voorlopig, genoeg over mij. Laten we het over wat anders hebben. Al geruime tijd klinken er in de vroege avond luide knallen in de Heiakker en de Koolhof. Het is duidelijk dat het hier geen rotjes betreft, maar illegale rotzooi afgestoken door eencellige rotzakken. Naar de reden voor dit akoestisch vandalisme valt slechts te gissen. 

Is het om de roeken te verjagen die in de bomen van het Heiakkerpark en de Wiegershof huizen? Een guerrilla-actie van sneue snoodaards die een beschermde vogelsoort het leven zuur willen maken? Of zijn het de inleidende beschietingen voor 2025? Hoe dan ook, de ruiten trillen in de sponningen en menig huisdier is serieus van slag. En, wat te denken van de mensen die huis en haard hebben verlaten voor oorlogsgeweld en hier een goed heenkomen zoeken? 

Het is slechts een kwestie van tijd dat een algeheel vuurwerkverbod afgekondigd wordt. Niet alleen het illegale, maar ook al dat andere waaraan we ons graag ademloos vergapen wanneer een nieuw jaar wordt begroet. Het is vijf voor twaalf. Maar eencelligen kunnen de klok niet lezen. Eencelligen zijn niet al te snugger en beschikken daarnaast ook nog vaak over een ontiegelijk kort lontje.