Master of puppets

Na mijn debuut als Koolumnist, vorige week in dit Weekblad, werden de loftrompetten gestoken. Op de mat onder mijn brievenbus stapelden de Greetz-kaarten zich op. Fanmail. Ik wist niet wat me overkwam! Er waren ook minder positieve reacties. Complimenten zijn leuk, maar negatieve kritiek is misschien wel net zo belangrijk. 

Zo stuurde een anonieme briefschrijver een beduimelde briefkaart, met daarop nog een postzegel van koningin Wilhelmina, me de volgende tekst: ‘Ha. Ha. En jij denkt Cees van den Broek op te kunnen volgen. Laat me niet lachen!’ Omdat ik de briefschrijver niet van repliek kon dienen doe ik dat dan maar hier. Ik had willen antwoorden met: Gast, je begint zelf met lachen, daar heb je mij niet voor nodig. Ook belde er iemand aan. Maar toen was ik niet thuis.

Genoeg over mij

Maar, voorlopig, genoeg over mij. Laten we het hebben over Marionet Faber, de minister van Asiel en Migratie. Zij moet en zal er een noodwet doorheen jassen, zodat het kabinet de Tweede en Eerste Kamer buitenspel kan zetten naar beproefd Hongaars model. Maar, een noodwet kun je niet zomaar invoeren. Er moet écht iets aan de hand zijn, dat direct – en dan hopelijk adequaat - handelen vergt. 

Om het maar eens op z’n Deurnes te zeggen, er moet serieus stront aan de knikker zijn. Staan de Russen op de stoep? Willen de zuiderburen ons land binnenvallen om de Belgian dinners te heroveren op de Chinezen? Is er weer een pandemie uitgebroken? Staan de dijken op doorbreken? Valt de hemel op ons hoofd? Heeft Gordon zijn optrekje in Dubai verkocht en komt hij weer vast in Nederland wonen? 

Niets van dit alles. Maar, die noodwet moet en zal er komen stampvoet de poppenspeler; het is zijn idee fixe en hij trekt aan de touwtjes die Marionet Faber naar zijn pijpen laat dansen.

Master of puppets, I’m pulling your strings, yeah
Twisting your mind and smashing your dreams
Blinded by me, you can’t see a thing
Just call my name, ‘cause I’ll hear you scream

De Poppenkast Van Venlo is neergestreken in Den Haag en dat zullen we weten ook. Het publiek in het zaaltje wacht in spanning op het moment dat de gordijntjes van de poppenkast opengaan. Dan is het moment eindelijk daar. Een stem vraagt: ‘Willen jullie minder of meer poppenkast?’ Het uitzinnige publiek begint te joelen en stampt met de voeten op de grond en schreeuwt: “Meer, Meer, Meer!”
De stem zegt: ‘Dan gaan we dat regelen!’