Ieder zijn ding

Ik ga met dit stukje geen vrienden maken, maar da’s niet erg: ik moet sowieso al te vaak naar verjaardagen. Ik ken mensen die beweren dat voetbal de mooiste sport ter wereld is. Dat zijn dezelfde mensen die vrijwillig kijken naar tweeëntwintig volwassenen die achter een bal aanrennen om vervolgens 0-0 te spelen. 

Nou ja rennen, tot ergens een tegenstander in de buurt komt. Dan verandert een kerngezonde atleet in een porseleinen vaas die van een trap valt. Een licht briesje langs de linkerwang en hop: daar ligt hij. Armen in de lucht, ogen stijf dicht en gezicht vertrokken alsof hij door een pitbull is gebeten en net te horen heeft gekregen dat hij zijn belastingaangifte opnieuw moet invullen. 

De herhaling toont vervolgens dat het contact bestond uit een tegenstander die op drie meter afstand zijn wenkbrauw optrok. Rugby daarentegen is een sport die eruitziet alsof een stel licht ontspoorde natuurkrachten heeft besloten een ei te vervoeren naar de andere kant van een veld. 

Wanneer een rugbyspeler wordt geraakt door iets dat ongeveer de massa heeft van een losgeslagen koelkast staat hij op, knikt vriendelijk en vraagt of iemand zijn shirtje heeft gezien. Hij is onderweg naar de trylijn waarschijnlijk drie tanden, een schoen en mogelijk een familielid kwijtgeraakt, maar blijkt eigenlijk alleen geïnteresseerd of de wedstrijd nog doorgaat. 

Waar een voetballer een kwartier behandeling nodig heeft na een ontmoeting met een grasspriet, gebruikt een rugbyer zijn ontwrichte schouder vooral om een flesje water open te draaien. Nog indrukwekkender is het respect voor de scheidsrechter. 

Bij rugby gebeurt iets wonderlijks. Een speler van 120 kilo, gebouwd als een middelgrote heftruck, krijgt een beslissing tegen. Hij knikt en vervolgens loopt hij weg. Weg! Zonder theatraal armgezwaai! Gewoon beleefd. De referee zegt iets en de kleerkast antwoordt hooguit met “Yes sir.” 

Bij voetbal moet een scheidsrechter minimaal een zwarte band karate hebben, een cursus conflictbemiddeling hebben gevolgd en bij voorkeur ervaring hebben als leeuwentemmer. Na elk fluitsignaal wordt hij omsingeld door spelers die collectief hun innerlijke advocaat en woedende buurman activeren. 

Kortom: voetbal is een prachtig spel vol techniek, passie en drama. Rugby is ook vol passie en techniek, maar dan zonder toneelacademie en bovendien met mensen die eruitzien alsof ze vast van plan zijn een tractor te gaan tackelen. En eerlijk gezegd kijkt dat toch nét iets lekkerder weg, vind ik. Het ga u bijzonder en mij ook.