Feest der herkenning (1)

In week 31 en 32 verschijnt het Weekblad niet. Ik dacht dat het wel leuk is om, in de aanloop daarvan, een minifeuilleton te starten.

Ik zal zo’n jaar of vijf, zes geweest zijn. Mijn buurjongen van de Brahmsstraat had een kinderfeestje waarvoor ook ik uitgenodigd was. Wat me nog vaag bijstaat is dat na afloop van het feestje de vader van mijn buurjongen een klasgenootje van de jarige die ook op het feestje was met de auto naar huis bracht. Het was al donker en wij mochten mee. Het klasgenootje heette Alex en hij woonde in een bos. 

Ik herinner me zijn naam nog goed, want bij ons in de straat heette niemand van de jongens zo. In mijn beleving was het een hele tocht met de auto in het donker. Na een eind door de bossen gereden te hebben sloegen we linksaf een zandpad in. Dat zandpad volgden we een hele tijd tot we bij het huis van Alex waren. Het huis bevond zich letterlijk in the middle of nowhere. We mochten even mee naar binnen om Alex af te leveren. 

Wat ik me daarvan nog herinner is dat er op een tafel een stoommachientje stond. Iets wat in die tijd niet zo raar was, maar ik had zo’n machientje nog nooit in bedrijf gezien. De vader van Alex zette het machientje in gang en wij keken er vol bewondering naar. Toen gingen we weer door het donker terug naar de Brahmsstraat. Waarom deze herinnering me is bijgebleven? Al sla je me dood. Was het de – in mijn beleving – lange tocht door de diepe duisternis en het zandpad in het bos? Was het dat stoommachientje? Of misschien beide? 

Zo nu en dan moet ik er nog aan denken. Inmiddels is die herinnering, of beter gezegd, een flard van die herinnering zo’n 58 jaar oud. Maar goed, dat was toen. Mensen moeten niet in het verleden blijven hangen.

Ik fietste, nog niet eens zo gek lang geleden, via de Oude Helmondseweg richting Helmond. Jarenlang was dat gewoon de Helmondseweg, maar nu is het een riant fietspad tussen de bomen waar geen autoverkeer meer mag komen. Dit mede dankzij de Helmondsingel die er parallel aan loopt. 

Ik fiets regelmatig in de omgeving van ons pittoreske Deurne, de parel van De Peel, en vaak staat dan de Oude Helmondseweg op het programma. Er viel me wat op toen ik over de Oude Helmondseweg fietste. Vanuit een ooghoek zag ik iets dat mijn aandacht trok. Het zou me, vreemd genoeg, weer terugvoeren naar dat kinderfeestje uit mijn jeugd…

Wordt vervolgd