Stoplappen

Ik kan me soms heerlijk ergeren aan taal. Zo zeg ik elke keer maar als iemand waarmee ik in gesprek ben, zeg maar zegt. Ook al is dit in elke zin soms een paar keer. Het werkt, heb ik vastgesteld; de stoplap wordt dan fluks opgedoekt, maar niet zelden komt er soms een nieuwe voor in de plaats. Nietwaar? 

Die stoplappen hebben heus wel een functie. Toch krijg ik er pukkeltjes van, zogezegd. Waar ik me soms ook heerlijk over op kan winden is de heugelijke mededeling dat iemand alweer tien jaar is geworden. Of dat iets alweer tien jaar geleden is. Nee. Je wordt maar een keer tien jaar en een gebeurtenis heeft tien jaar geleden plaatsgevonden. 

Niet alweer, want de geschiedenis herhaalt zich niet. Of, als een politicus in een betoog van vijftig zinnen soms wel veertig keer met elkaar zegt: de Haagse stoplap van het moment. Het is wat het is. Ja. Dat klopt. Geen speld tussen te krijgen. In de categorie bijzonder akelig staat Oh My God (bis), of OMG op nummerrrr 1!. Als ik iemand dat soms hoor zeggen moet ik verkoeling zoeken of heel hard ergens anders aan denken om niet uit mijn slof te schieten. In het beste geval verdwijnen de meeste stoplappen na verloop van tijd. 

Maar… soms woekeren ze voort als onkruid. En, net wanneer je denkt: we zijn er vanaf, steken ze de kop weer op, zeg maar. Maar. Ik ben geen taalnazi, voor de duidelijkheid. Ook ik maak soms spelling- en grammaticafouten of bedien me van algemeenheden. Niet bewust, maar soms gewoon uit slordigheid of luiheid. En dan heb je soms ook nog dat je, om wat voor reden dan ook, meegaat met de taal van de degene waarmee je spreekt; een verholen bevestiging van wat die gesprekspartner met je probeert te delen. 

Dit gaat, soms vrij subtiel, maar wil soms ook wel eens grootse proporties aannemen. Soms hoeft het ook nog niet eens verbaal te zijn, maar kun je overdreven vaak begrijpend knikken met je ogen wijd open. Ik zie dit een parlementair verslaggeefster soms doen. 

Daarom let ik altijd goed op dat ik me niet bezondig aan deze stoplapperij. Want, zeg nu eerlijk, als je anderen de maat wil nemen, dan moet, juist jij, van onbesproken gedrag zijn; roomser dan de paus. Dat valt soms niet mee, want de valkuilen zijn talrijk en er schuilen even zoveel adders onder het gras. Soms denk ik wel eens, maak het jezelf niet zo moeilijk! Rieleks man. Maar het is sterker dan mezelf. Héél soms…