Kukkels

De kermis is achter de rug. Op dinsdagavond heb ik, toen mijn eeuwige vriendin, zich in Morpheus armen had gevleid twee pólingen naar binnen gesmikkeld. Vriendin is niet van de vis. Ik maak graag een uitzondering voor versgerookte póling. Toen mijn moeder nog leefde haalde ik op de laatste kermisdag altijd vier pólingen bij de viskraam. Twee voor haar, twee voor mij. 

Nu ze er niet meer is houd ik de traditie in ere en haal dinsdagmiddag twee gerookte rakkers in huis om ze ’s avonds naar binnen te werken. Keukenrol, glimmende tengels en een flink glas pils – vis moet zwemmen – maken de jaarlijkse traditie tot een succes. 

Vroeger, toen onze kat Hopla nog leefde, aten we de póling samen. Zij kreeg de koppen. Ze spon van genot terwijl ze het lekkers gulzig naar binnen werkte. Eigenlijk is de póling nog het enige wat mij bekoort aan de kermis. Vroeger was de kermis voor ons jongeren een magneet, een beetje te vergelijken met carnaval. Tijdens die twee evenementen leek het wel of het jachtseizoen op de andere sekse was geopend. 

Dat jachtinstinct is inmiddels afgezwakt tot het naar binnenschuiven van twee aflijvige vissen die duizenden kilometers van hier in de Sargassozee als glasaaltjes het levenslicht zagen. Na deze kermis staat het volgende hoogtepunt al te trappelen van ongeduld, het WK Voetbal in Canada, Mexico en de Verenigde Staten. 

Menig Deurnenaar heeft de woning al versierd met oranjeparafernalia, zoals vlaggetjes en wat dies meer zij. Mijn moeder zaliger deed daar ook volop aan mee. Ik heb er niets mee. Ik gun iedereen zijn plezier, maar sinds het voetbal uitgebuit wordt door corrupte regimes, een even corrupte FIFA en een seniele oranje schreeuwlelijk houd ik me graag gedeisd. 

Ik lees het wel in de krant. Nu de liefde voor het voetbal bekoeld is (SV Deurne wist kermiszaterdag niet te promoveren naar de vierde divisie) zoek ik naar een versnapering die dit gemis tijdens het WK kan compenseren. Ik denk dat dit chipito’s met kaassmaak gaat worden. Bij ons thuis noemden we ze kukkels. Waarom? Geen idee. 

Om de kukkels een betere textuur én smaak te geven trek ik de zak direct na aankoop thuis open en laat ze twee dagen rusten in de snackkast alvorens tot consumptie over te gaan. De kukkels zijn dan een beetje lot, maar de smaak gaat er fors op vooruit. En… je tengels worden er ook nog eens mooi oranje van. Ik zeg: win-win!