Nie te geleuve
In mijn Koolumn van vorige week liet ik u kennismaken met de Deurnese filosoof Frons Wenkbrauw. Ik moet bekennen u bij de neus genomen te hebben. Frons, mijn Friese vriend Fake Fakema en de bevlogen L’apri Uno, ze bestaan alle drie niet. Ik had het over een lezing die plaatsvond op de dag voordat het Weekblad op twee april bij u op de mat viel. En dat was dus een april, oftewel L’apri Uno. Mocht u erin getuind zijn, mijn nederige excuses. Na het gemoed op deze wijze gelucht te hebben kan ik met een rein geweten voort. In mijn jonge jaren maakte ik met anderen bij de voorloper van DMG – Stichting Lokale Omroep Deurne (SLOD) – een jongerenprogramma. SLOD had een studiootje op de eerste etage van de Frans Hoebenshal. Voordat we de lucht in konden mochten we bij de omroep van het Rijtven proefdraaien. Ons programma heette Weekend Jongeren Info en werd uitgezonden tussen 18.00 en 19.00 uur. Onze informatie haalden we uit het Weekblad voor Deurne. In het begin werd het programma gemaakt door jongeren van sociëteit Walhalla en Jongerencentrum Den Deel. We togen zelfs op pad om interviews op locatie te maken. Later sloot ook jongerencentrum De Roos aan met een eigen programma: Tabula Rasa. Onze stationcall was: Nie te geleuve 106 punt zeuve ( six, sèven…). 106.7 Was de golflengte waarop destijds uitgezonden werd. Na Weekend Jongeren Info veranderde het programma van naam en werd het Het Deurnes Matras, vrij naar het Gooische Matras. De inhoud bleef gelijk: uitgaansinformatie voor jongeren en vooral veel muziek die wij retegoed vonden. Ik herinner me het item, De Beste B. We draaiden dan een B-kant van een hitsingle. Ja, voor leuke ideeën zat je goed bij ons. Of er naar het programma geluisterd werd? Het interesseerde ons, oprecht, geen biet. De lokale omroep bleek geen onverdeeld succes en bloedde langzaam dood. De vergaderingen met de diverse programma’s en het bestuur waren doodsaai en vooral erg amateuristisch. Men wilde wat professioneler worden, maar slaagde daar niet echt in. Nadat wij afgehaakt waren bleef het nog enige tijd doorsudderen, maar het was toch vooral trekken aan een dood paard. Gelukkig is er nu DMG dat het allemaal wat beter aanpakt en niet geteisterd wordt door een vanuit de lokale overheid – met de beste bedoelingen – opgelegde draconische en onwerkbare regels. Ondanks dat: het waren mooie radiotijden!