Reünie (01)

Zondag hadden we de eerste reünie van de familie Hoonings. Ik heb dan wel als achternaam Koolen, maar mijn moeder is Betsy Hoonings. Ze was van de Walsberg. Mijn vader, Sjef Koolen, was van de Zeilberg, dus ik ben Marcel, het kind van de bergen. De familie Hoonings telde twaalf kinderen, maar drie van hen overleden op jonge leeftijd. Kindersterfte was vroeger eerder regel dan uitzondering. 

Het was een gezellige reünie met mensen die veelal aan een half woord genoeg hadden. Er was een quiz en eten à volonté. Omdat de gezinnen vroeger zo groot waren en het verschil tussen het oudste en jongste kind makkelijk 20 jaar kon bedragen was dit leeftijdsverschil ook merkbaar bij de tweede generatie. 

De oudste, Pierre van tante Jo (die van de legendarische scheet) telt 80 lentes , de jongsten zaten ergens rond de 60. De verhalen en anekdotes waren hilarisch en de slideshow van foto’s – de schoenendoos met familiekiekjes van vroeger – was dé ideale binnenkomer. De quiz werd gewonnen door neef Harrie (van tante Lies en ome Harrie), hij is komend jaar de slimste mens van de Hooningsen. Neef Riny (van ome Jan en tante Cis) werd verdienstelijk tweede. 

Mijn eeuwige vriendin ging aan de haal met het brons. Niet slecht voor iemand van de kauwe kant. Naast een duo speciaal bieren kregen de winnaars een bordje om in hun woning op te hangen. Terwijl het zo knus en gezellig was dacht ik terug aan de verjaardagsfeesten van vroeger. De hut zat vol en het zag blauw van de rook. Ja, toen werd er nog volop in huis gerookt. De vitrage kon meerdere keren per jaar de wasmachine in en het plafond was de stille getuige van die familiefeesten. 

Op die verjaardagen werd er gesteggeld over die en die en wist iedereen het beter dan de ander. Wij, de kinderen van al die ooms en tantes, zaten erbij en keken ernaar. We konden het niet zo goed begrijpen dat onze ouders het elke keer hadden over Pietje van die, die daar had gewoond en Jantje van die, die het niet getroffen had. Ziektes, ongemak en andere beslommeringen vlogen over tafel. En nu, afgelopen zondag, waren wij onze ouders. Met, op de keper beschouwd, als enige verschil dat de inmiddels spaarzame rokers zich zo nu en dan buiten aan hun hobby weidden. Wat ook snel duidelijk werd was dat deze première naar meer smaakte. Ook weer ergens rond de 18de mei, de sterfdag in 1951 van onze opa, Marinus Hoonings.